Μυωπία - Υπερμετρωπία - Αστιγματισμός

Πρόκειται για καταστάσεις (και όχι παθήσεις) στις οποίες υπάρχει κάποιου βαθμού δομική ασυμμετρία σε ότι αφορά το μέγεθος του οφθαλμικού βολβού, την ισχύ των διαθλαστικών του μέσων, ή διαφορές στις ακτίνες καμπυλότητας -κυρίως- του κερατοειδούς χιτώνα. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η θολή όραση, είτε στις κοντινές, είτε στις μακρινές αποστάσεις, είτε και στις δύο, οι παραμορφώσεις, οι φωτεινοί δακτύλιοι γύρω από τα φώτα, κ.λ.π. Αν προσπαθήσουμε να απλοποιήσουμε -όσο γίνεται- τη δομή και λειτουργία του ματιού και το φανταστούμε σαν μία φωτογραφική μηχανή, τότε ο κερατοειδής χιτώνας και ο κρυσταλλοειδής φακός του ματιού (βλ. σχ. 1) αποτελούν το «φακό» της μηχανής, συλλέγουν, δηλαδή, τις φωτεινές ακτίνες από το αντικείμενο που «φωτογραφίζουμε» και τις «εστιάζουν» πάνω στο «φιλμ» του ματιού μας, που είναι ο αμφιβληστροειδής χιτώνας. Έτσι, με τη σωστή εστίαση των ακτίνων επιτυγχάνεται η λήψη μίας καθαρής «φωτογραφίας», δηλαδή ευκρινής όραση.

Στη μυωπία η δέσμη φωτεινών ακτίνων που προέρχεται από μακρινά αντικείμενα δεν εστιάζεται πάνω στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, όπως θα έπρεπε, αλλά μπροστά από αυτόν. Έτσι το είδωλο του αντικειμένου που κοιτάζουμε είναι θολό, όταν αυτό βρίσκεται μακριά, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τα κοντινά αντικείμενα, τα οποία είναι, κατά κανόνα, ορατά με ευκρίνεια.

Στην υπερμετρωπία οι φωτεινές ακτίνες δεν εστιάζονται πάνω στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, αλλά -θεωρητικά- πίσω από αυτόν, οπότε το είδωλο που σχηματίζεται στον αμφιβληστροειδή είναι θολό και αυτό ισχύει τόσο για τα μακρινά όσο και για τα κοντινά αντικείμενα.

Στον αστιγματισμό το φως που προέρχεται από το αντικείμενο που κοιτάζουμε, είτε αυτό βρίσκεται σε κοντινή, είτε σε μακρινή απόσταση, δεν εστιάζεται ομοιόμορφα κι αυτό συμβαίνει γιατί η καμπυλότητα του κερατοειδούς (συνήθως) δεν είναι ίδια σε όλους τους άξονές του. Αποτέλεσμα είναι το άτομο να βλέπει τα αντικείμενα θολά, διπλά ή/και παραμορφωμένα. Ο αστιγματισμός μπορεί να συνυπάρχει τόσο με μυωπία όσο και με υπερμετρωπία.

Κάποιες από τις καταστάσεις αυτές υπάρχουν από τη γέννηση, ή από τα πρώτα χρόνια της ζωής, όπως π.χ. υπερμετρωπία, αστιγματισμός, ενώ η μυωπία κατά κανόνα εμφανίζεται αργότερα. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται τακτική οφθαλμολογική παρακολούθηση, η συχνότητα της οποίας εξατομικεύεται, ανάλογα με τα δεδομένα που προκύπτουν από τον οφθαλμολογικό έλεγχο, τη γενική κατάσταση του ασθενούς, τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες του.

a person holding a green object in their hand

Φόρμα Ενδιαφέροντος